Konser programlarında kadın bestecilerin piyano eserlerine az rastlanır. Bunun nedeni eser azlığı değildir.
Birinci neden basımdır. On dokuzuncu yüzyılda kadın bestecilerin eserleri çoğunlukla ya hiç basılmadı ya da küçük tirajlarla yayımlandı.
Basılmayan eser kütüphaneye girmez; kütüphaneye girmeyen eser öğretmene ulaşmaz.
İkinci neden formdur. Kadın bestecilere uygun görülen alan şarkı ve kısa piyano parçasıydı; büyük formlar erkeklere ayrılmıştı.
Bu ayrım eserlerin ciddiyetsiz sayılmasına yol açtı.
Üçüncü neden ise ders repertuvarıdır. Öğretmen, kendi öğrendiği repertuvarı öğretir; döngü kendini tekrarlar.
Son otuz yılda arşiv çalışmaları ve yeni baskılar bu tabloyu değiştirmeye başladı. Bugün orta düzeyde çalınabilecek çok sayıda eser erişilebilir durumda.
Bu eserleri programa almak bir jest değil, repertuvarı genişletme kararıdır. Repertuvar araştırması için izlenen yol basittir: dönem ve tür belirlenir, kamuya açık arşivlerde arama yapılır, bulunan eserlerin kayıtları dinlenir ve ancak sonra nota incelenir. Bu sıra izlendiğinde seçim, adı bilinen bir besteciyi programa almak değil, gerçekten çalmak istenen bir eseri bulmak hâline gelir. Derslerimizde repertuvar listesi hazırlanırken bu eserler ana listenin parçası olarak değerlendirilir.