Klasik dönem konçertolarında icracının serbestçe çaldığı bir bölüm bulunur ve besteci burayı çoğu zaman yazmaz. Bu boşluk, doğaçlama geleneğinin notadaki izidir. Zamanla besteciler bu bölümleri kendileri yazmaya başladı; sonraki dönemde icracılar da hazır kadanslar kullandı.
Bugün üç seçenek vardır. Birincisi bestecinin kendi yazdığı kadansı çalmak.
İkincisi başka bir müzisyenin yazdığı kadansı kullanmak; bu yaygın ve kabul edilen bir uygulamadır. Üçüncüsü kendi kadansını yazmaktır ve öğretim açısından en değerli seçenektir. Kendi kadansını yazan kursiyer, eserin tema ve armoni yapısını çözümlemek zorunda kalır. Bu çözümleme, eserin geri kalanının yorumunu da doğrudan iyileştirir.
Kadans yazımına başlamadan önce eserin ana temaları çıkarılır ve hangi armoni noktalarında bulundukları işaretlenir.
Yazılan kadans bu temalardan türetilir; dışarıdan gelen yeni bir malzeme, bölümü esere değil icracıya ait bir eklentiye dönüştürür. Yazılan kadans notaya geçirilir ve birkaç hafta sonra yeniden gözden geçirilir; ilk yazımda uzun görünen bölümler bu ikinci bakışta çoğu zaman kısaltılır ve sonuç daha derli toplu olur.
Derslerimizde ileri düzey kursiyerlerle kadans yazımı bir çözümleme çalışması olarak yapılır.