Amerika Birleşik Devletleri'nde piyano eğitimi, yerli bir gelenekten değil göçle kuruldu. Yirminci yüzyılın ilk yarısında Avrupa'dan gelen icracı ve öğretmenler, kendi ekollerini büyük konservatuvarlara taşıdı.
Birinci sonuç çeşitliliktir. Aynı şehirde Rus, Alman ve Fransız yaklaşımları yan yana öğretildi.
İkinci sonuç karşılaştırmadır. Öğrenciler farklı ekollerden dersler alabildi; bu, yöntemlerin birbirine karışmasını hızlandırdı.
Üçüncü sonuç kurumsallaşmadır. Ders programları, düzey tanımları ve sınav sistemleri erken standartlaştı.
Dördüncü sonuç ise caz ile klasik arasındaki geçirgenliktir; aynı kurumda iki dil birlikte öğretildi. Bu tablo bugünün eğitimi için bir örnek sunar: tek bir ekole bağlı kalmak yerine, sorunun gerektirdiği yaklaşımı seçmek. Önemli olan yöntemleri karıştırmak değil, hangisinin hangi sorunu çözdüğünü bilmektir.
Sorun-yöntem eşleşmesini kurmanın pratik yolu, ders sırasında verilen her önerinin hangi soruna karşılık geldiğini yazmaktır. Birkaç ay sonra bu liste kursiyerin kendi teknik dağarcığı hâline gelir.
Liste büyüdükçe kursiyer, yeni bir güçlükle karşılaştığında önce kendi kayıtlarına bakar; çoğu zaman benzer bir sorunun çözümü orada zaten vardır. Derslerimizde teknik sorunlar, tek bir ekolün reçetesiyle değil sorunun kaynağına göre ele alınır.