Fransız piyano geleneği, Rus ekolünün tam karşısında duran bir tercihle tanınır: ses parmaktan çıkar.
Bu tercihin kaynağı repertuvardır. Clavecin geleneğinden gelen ince dokulu yazı, ağırlıkla değil parmak netliğiyle karşılanır.
Birinci özellik artikülasyondur. Her nota ayrı duyulur; sesler birbirine yapışmaz.
İkinci özellik pedal ekonomisidir. Pedal, sesi birleştirmek için değil renk katmak için kullanılır.
Üçüncü özellik tempodur. Cümleler ölçülüdür; abartılı esneme geleneğe yabancıdır.
Bu yaklaşımın bedeli tondaki sınırdır. Geç Romantik repertuvarın istediği geniş ses, yalnız parmakla kurulmakta zorlanır.
Bu nedenle bugün çoğu eğitmen iki geleneği birleştirir: temel netlik Fransız yaklaşımıyla, ton genişliği ağırlık aktarımıyla çalışılır. Birleştirme rastgele yapılmaz; hangi repertuvarda hangi yaklaşımın öne çıkacağı önceden kararlaştırılır.
Netlik çalışmasının basit bir denetimi vardır: aynı pasaj pedal olmadan çalınır ve her notanın ayrı duyulup duyulmadığı dinlenir. Pedalla örtülen bir belirsizlik burada hemen ortaya çıkar.
Bu denetim düzenli yapıldığında kursiyer pedalı bir düzeltme aracı olarak değil, bilinçli bir renk tercihi olarak kullanmaya başlar. Derslerimizde netlik ve ton çalışmaları ayrı ayrı yürütülür, repertuvara göre birlikte kullanılır.