Rus piyano okulu denince akla çoğu zaman hız ve güç gelir. Oysa ekolün asıl ayırt edici yanı ton anlayışıdır.
Bu anlayışın merkezinde şu düşünce vardır: tuşa vurulmaz, tuş taşınır. Ses, parmağın hızından çok kolun ağırlığıyla üretilir.
Birinci sonuç dinamik genişliktir. Aynı piyanodan çıkan en yumuşak ve en güçlü ses arasındaki mesafe belirgin biçimde artar.
İkinci sonuç bağ duygusudur. Ağırlık bir tuştan diğerine aktarıldığında sesler birbirine bağlanır; pedal olmadan da legato duyulur.
Üçüncü sonuç sabırdır. Bu teknik yavaş kurulur; ilk aylarda kursiyer kendini yavaşlamış hisseder.
Ekolün pedagoji tarafı da bununla uyumludur. Ders, teknik alıştırmadan çok eser üzerinden yürür; teknik sorun eserin içinden çıkarılır.
Dördüncü unsur dinlemedir. Öğrenciden çaldığı sesi önce içinden duyması, sonra çalması istenir.
Bu yaklaşım her kursiyere aynı hızda uymaz; ancak ton bilinci kazandırması bakımından hangi ekolde çalışılırsa çalışılsın değerlidir.
Uygulamada çalışma şöyle kurulur: tek bir tuş, kolun kendi ağırlığıyla bırakılarak çalınır ve parmak hiçbir ek güç uygulamaz. Ses oturduğunda aynı ağırlık ikinci parmağa aktarılır.
Bu aktarım rahat yapılabildiğinde dizi çalışmasına geçilir; artık amaç hız değil, art arda gelen seslerin aynı kalınlıkta duyulmasıdır. Derslerimizde ağırlık aktarımı ve ton çalışması, teknik programın ilk yılından itibaren yer alır.