On dokuzuncu ve yirminci yüzyılın tanınmış piyano hocalarının sınıfları kalabalıktı. Bu kalabalık bir çalışma düzeni doğurdu: temel teknik ve hazırlık çalışmasını asistanlar yürütür, usta yalnız yorum aşamasına girerdi.
Sistemin üstünlüğü zamandır. Ustanın sınırlı zamanı, en çok fark yarattığı aşamaya ayrılır.
Zayıf yanı ise kopukluktur. Teknik ve yorum ayrı kişilerden geldiğinde, teknik çözümlerin yorum gerekçesi kaybolabilir.
Bu nedenle iyi işleyen sınıflarda asistanla usta arasında düzenli bir iletişim vardı. Bugünkü karşılığı da mevcuttur; birden çok eğitmenin çalıştığı kurumlarda benzer bir işbölümü kurulabilir. Belirleyici olan yine aynıdır: kursiyerin çalışma planı tek elden yürütülüyor mu? Plan dağıldığında kursiyer, hangi hafta neyi öncelikleyeceğini bilemez.
Birden çok eğitmenle çalışılan durumlarda ortak bir kayıt tutmak sorunu büyük ölçüde çözer; her ders sonunda hedefler aynı deftere yazılır.
Böylece teknik ve yorum çalışmaları birbirinden kopmaz ve kursiyer hangi haftada neyi önceleyeceğini açıkça görür. Ortak kayıt tutulurken hedefler tarihiyle yazılır; birkaç ay sonra geriye bakıldığında hangi çalışmanın hangi sonucu verdiği görülür ve program bu gözleme dayanarak güncellenir.
Derslerimizde teknik ve repertuvar planı tek bir program içinde yürütülür.