On dokuzuncu yüzyılın ortasından itibaren tanınmış besteciler doğrudan çocuklar için piyano albümleri yazmaya başladı.
Bu, öğretim malzemesinin niteliğini değiştirdi. Öğrenci artık yalnız alıştırma değil, kısa da olsa gerçek müzik çalıyordu.
Birinci değişim ezgidir. Parçalar akılda kalan ezgiler taşır; kursiyer çalışmaktan çok çalmaya yönelir.
İkinci değişim karakterdir. Her parça bir ruh hâli taşır ve yorum kavramı erken yaşta girer.
Üçüncü değişim kademelendirmedir. Albümler zorluk sırasına göre düzenlenir ve teknik sorunlar birer birer sunulur.
Bu üç değişim bugünkü metot anlayışının temelidir; çağdaş kitaplar da aynı ilkeyi izler. Uygulamada bu albümler metot kitabının yanında kullanılır ve dinletide çalınacak parçalar buradan seçilir. Kısa oldukları için ezberi de kolaylaştırır ve çocuğun sahne deneyimini erken başlatır.
Bu albümlerden seçim yaparken karakter çeşitliliğine dikkat edilir. Aynı dönemde çalışılan iki parçanın biri hareketli, diğeri lirik seçildiğinde çocuk iki farklı dokunuşu birlikte öğrenir.
Parçalar kısa olduğu için dönem içinde birkaç kez tekrar programa alınabilir; aynı parçanın aylar sonraki hâli, ilerlemenin en açık göstergesidir. Derslerimizde çocuk repertuvarı ilk yıldan itibaren dinleti programına dahil edilir.