Uzun çalışma süresi çoğu zaman iyi çalışmayla karıştırılır. İkisi aynı şey değildir.
Dikkat, kesintisiz olarak sınırlı bir süre yüksek düzeyde kalır; bu süre kişiden kişiye değişir ama sınırsız değildir.
Sınır aşıldığında iki şey olur. Birincisi hata sıklığı artar.
İkincisi ve daha önemlisi, hata fark edilmez hâle gelir; kursiyer yanlışı tekrarlar. Bu nedenle çalışma, süreye göre değil dikkate göre bölünür. Basit bir gösterge vardır: aynı bölümde arka arkaya iki kez aynı hata yapılıyorsa ara verilir. Ara kısa olmalıdır; birkaç dakikalık bir uzaklaşma dikkati genellikle geri getirir.
İkinci gösterge amaçtır. Kursiyer o an ne üzerinde çalıştığını söyleyemiyorsa çalışma amaçsızlaşmıştır.
Bu iki gösterge, çalışma süresini dışarıdan bir kurala değil kursiyerin kendi durumuna bağlar.
Ara verirken piyanodan uzaklaşmak gerekir; aynı yerde oturup notaya bakmak dikkati geri getirmez. Kısa bir yürüyüş ya da tamamen farklı bir işle geçirilen birkaç dakika, çalışmanın kalan bölümünün verimini belirgin biçimde yükseltir.
Derslerimizde günlük çalışma planı, kursiyerin dikkat süresine göre bölümlenir.