Küçük yaştaki kursiyerler klavyede kendi başlarına ses aramaktan çekinmez; yetişkinler çoğunlukla çekinir.
Fark teknikte değil beklentidedir. Yetişkin, çaldığı şeyin doğru olup olmadığını sorar.
Doğaçlamada bu soru işlemez; ortada karşılaştırılacak bir metin yoktur. Bu nedenle yetişkinlerle doğaçlama çalışırken ilk adım çerçeve koymaktır. Çerçeve şu olabilir: yalnız beş ses kullanılacak, sol el tek bir akoru tutacak, süre bir dakika. Sınır konduğunda seçenek azalır ve karar vermek kolaylaşır.
İkinci adım kayıttır. Çalınan kısa parça kaydedilir ve dinlenir; beğenilen bir fikir işaretlenir.
Üçüncü adım tekrardır; aynı fikir ertesi gün yeniden çalınır ve geliştirilir. Bu üç adım, doğaçlamayı rastgele ses aramaktan çıkarıp bir çalışma biçimine dönüştürür.
Çerçeve zamanla genişletilir: önce ses sayısı artırılır, sonra sol elin akoru değişmeye başlar, en son süre uzatılır. Her genişletme bir öncekinin rahatladığı görüldükten sonra yapılır ve kursiyerden asla aynı anda birden çok yeni değişken istenmez. Kaydedilen kısa parçalar bir klasörde biriktirilir; birkaç ay sonra dinlendiğinde kursiyerin kendi müzikal tercihlerinin belirginleştiği ve tekrarlanan fikirlerin oluştuğu görülür.
Derslerimizde doğaçlama çalışmaları sınırlı bir çerçeveyle ve kayıt alınarak yapılır.