Aynı eserin farklı baskıları, farklı dinamik ve artikülasyon işaretleri taşıyabilir. Bu bir baskı hatası değildir.
On dokuzuncu ve yirminci yüzyıl başındaki baskılarda editörler kendi yorumlarını doğrudan notaya eklerdi. Sonuç, bestecinin yazdığı ile sonradan eklenenin ayırt edilememesidir. Eleştirel baskı bu sorunu çözer: bestecinin el yazması ve ilk baskılar karşılaştırılır, eklenen her şey ayrı biçimde gösterilir.
Kursiyer için bunun anlamı somuttur. Bir dinamik işaretinin bestecinin mi editörün mü olduğunu bilmek, yorum kararını değiştirir.
İkinci yarar parmak numarasıdır; eleştirel baskılar çoğunlukla numara vermez ve tercih icracıya bırakılır. Üçüncü yarar süslemelerdir; erken repertuvarda süsleme çözümü baskıya göre değişir. Her eser için eleştirel baskı gerekmez; ancak sınav ve dinleti repertuvarında tercih edilir.
Baskı karşılaştırması yaparken en hızlı yol, aynı sayfanın iki farklı baskısını yan yana koymaktır. Farklı çıkan her işaret kalemle daire içine alınır.
Daire içine alınan işaretler ders sırasında tartışılır; hangisinin kullanılacağına dönem bilgisi ve müzikal gerekçeyle karar verilir. Derslerimizde repertuvar notaları seçilirken baskı bilgisi de birlikte değerlendirilir.