İskandinav piyano repertuvarı denince akla çoğunlukla tek bir isim gelir ve orada durulur.
Oysa bölgenin yazısı üç ayrı damar taşır. Birincisi halk ezgisi kaynaklıdır ve dans ölçülerine dayanır.
İkincisi geç Romantik salon geleneğidir; kısa, lirik ve teknik olarak erişilebilir parçalardan oluşur. Üçüncüsü yirminci yüzyıl modernizmidir ve daha sert bir dil kullanır.
Öğrenci açısından ikinci damar özellikle işlevseldir. Orta düzeyde, müzikal olarak doyurucu ve el yapısını zorlamayan parçalar barındırır.
Bu parçalar çoğu zaman kısa olduğu için bir dinleti programının açılışında ya da geçiş noktasında kullanılır.
Dördüncü bir nokta da tınıdır. Bu repertuvarın pedal kullanımı ölçülüdür; kursiyer pedalı renk aracı olarak kullanmayı burada öğrenebilir.
Bir coğrafyayı tek besteciyle tanımak, repertuvar seçimini gereksiz biçimde daraltır. Bu repertuvarda pedal çalışması için basit bir ölçü kullanılır: pedal, armoni değiştiğinde mutlaka temizlenir ve aynı armoni içinde bile ezgi yürüyorsa yarım seviyede tutulur. Kursiyer bu ölçüyü kısa parçalarda uyguladığında, daha büyük eserlerde pedal kararı vermek belirgin biçimde kolaylaşır. Derslerimizde repertuvar planı yapılırken az işlenmiş coğrafyalar da listeye alınır.