Yirminci yüzyılın başındaki piyano kayıtları bugünküyle karşılaştırıldığında üç belirgin fark görülür.
Birincisi tempo esnekliğidir. Erken kayıtlarda ölçü içindeki esneme çok daha fazladır.
İkincisi iki elin ayrılmasıdır; sol el ile sağ el bilinçli olarak aynı anda basmaz.
Üçüncüsü metne yaklaşımdır. Nota, öneri olarak görülür ve icracı ekleme yapmakta serbest davranır.
Bu üç özellik zamanla azaldı. Bunun nedenlerinden biri kayıt teknolojisidir; tekrar tekrar dinlenebilen bir icrada aşırılıklar rahatsız edici hâle geldi.
İkinci neden eleştirel baskılardır; metne bağlılık ölçülebilir bir değer oldu. Üçüncü neden yarışmalardır; ortak ölçüt ihtiyacı icrayı standartlaştırdı. Bu tarihi bilmek kursiyere şunu gösterir: bugünkü icra biçimi doğal değil, tarihsel bir tercihtir.
Erken kayıtları dinlerken kursiyerden tek bir şeyi izlemesi istenir: iki elin aynı anda mı bastığı. Bu ayrıntı fark edildiğinde kayıtların tümü farklı duyulmaya başlar.
Ardından aynı eserin güncel bir kaydı dinlenir ve fark not edilir; iki not yan yana konduğunda tarihsel değişim tarif etmeye gerek kalmadan anlaşılır. Derslerimizde erken dönem kayıtları, yorum tartışmalarının kaynağı olarak kullanılır.