Piyano öğretiminde uzun süre parmakların birbirinden tamamen bağımsız hareket etmesi hedeflendi.
Anatomik olarak bu tam anlamıyla mümkün değildir. Özellikle dördüncü ve beşinci parmak, ortak tendon bağlantıları nedeniyle birbirine bağlıdır.
Bu gerçeği yok sayan alıştırmalar, bazı parmakları zorlayarak sakatlanmaya yol açtı. Bugünkü yaklaşım hedefi değiştirir: bağımsızlık değil, denetim. Denetim şu anlama gelir: hangi parmağın ne kadar ses üreteceğini kursiyer belirleyebiliyor mu? Bu, parmağı izole ederek değil, kolun ağırlığını yönlendirerek sağlanır.
Uygulamada zayıf parmaklar için ayrı alıştırma yapmak yerine, ağırlık o parmağa aktarılır ve diğerleri hafifletilir. Sonuç aynı hedefe farklı yoldan ulaşır: sesler eşitlenir, ancak parmaklar zorlanmaz.
Ses eşitliğini denetlemek için pasaj çok yavaş ve yumuşak bir seviyede çalınır. Zayıf duyulan sesler işaretlenir ve o notalarda ağırlık bilinçli olarak artırılır.
Aynı pasaj birkaç gün sonra tekrar kaydedilir; işaretli notaların diğerleriyle eşitlenip eşitlenmediği kayıttan denetlenir. Ağırlık yönlendirmesi çalışılırken elin bütünü izlenir; tek bir parmağa odaklanmak, çoğu zaman bileğin sabitlenmesine ve komşu parmakların gereksiz biçimde gerilmesine yol açar.
Derslerimizde ses eşitliği ağırlık yönlendirmesiyle çalışılır, parmak izolasyonu kullanılmaz.