Ses kaydı yaygınlaşmadan önce piyano icraları, delikli kâğıt ruloları aracılığıyla saklandı. Sistem şöyle işliyordu: piyanist özel bir çalgıda çalarken tuş hareketleri kâğıda deliniyor, sonra bu kâğıt başka bir çalgıda yeniden oynatılıyordu. Bu yöntem dönemin ses kayıtlarından daha net bir bilgi verir; çünkü gürültü yoktur ve notalar tam olarak duyulur.
Sınırı ise dinamiktir. Ses gücü ve pedal bilgisi ya hiç kaydedilmedi ya da sonradan elle eklendi.
Bu nedenle rulolardan tempo ve ritim bilgisi güvenilir biçimde okunur; ton bilgisi okunamaz. Ruloların gösterdiği en çarpıcı şey, iki elin sık sık ayrı basmasıdır; bu, dönemin yaygın uygulamasıydı. İkinci bulgu tempo esnekliğidir; ölçüler bugünküne göre çok daha serbesttir. Bu kayıtlar bugün dijital olarak erişilebilir ve yorum tartışmaları için birincil kaynaktır.
Rulolardan alınan bilgi kullanılırken tek bir soruya odaklanılır: bu icracı cümleyi nerede soluklandırıyor? Soluklanma yerleri işaretlenip kendi çalışıyla karşılaştırılır.
Karşılaştırma sonucu doğrudan uygulanmaz; kursiyer kendi kararını verir, ancak artık bir seçenek olduğunu bilerek verir. Derslerimizde tarihsel kaynaklar, yorum kararlarının gerekçesi olarak kullanılır.