Notada yazılı olmayan süslemeler eklemek, bugün çoğu kursiyere aykırı gelir. Tarihsel olarak beklenen uygulamaydı.
Özellikle erken dönem repertuvarında, tekrarlanan bölümlerde icracının değişiklik yapması olağandı.
Serbestlik alanı dönemden döneme daralır. Klasik dönemde tekrarlarda sınırlı süsleme kabul edilir.
Romantik dönemde besteciler istediklerini ayrıntılı biçimde yazdığı için serbestlik büyük ölçüde kapanır. Bu nedenle ilk soru şudur: eser hangi dönemde yazıldı? İkinci soru yapıdır; süsleme cümlenin yönünü değiştiriyor mu, yoksa destekliyor mu?
Üçüncü soru ölçüdür. Bir tekrar bölümünde eklenen süsleme, tekrarı önceki geçişten ayırmalıdır; onu doldurmamalıdır.
Bu üç soru cevaplandığında ekleme keyfî olmaktan çıkar ve bir yorum kararına dönüşür.
Karar verirken kayıt da bir ölçüt sağlar. Aynı bölümün süslemeli ve süslemesiz hâli kaydedilip arka arkaya dinlendiğinde tercih tartışma konusu olmaktan çıkar.
Bu karşılaştırma alışkanlığı, yorum kararlarının kural ezberi yerine dinleme üzerinden verilmesini sağlar. Karar verildikten sonra süsleme notaya yazılır ve her tekrarda aynı biçimde çalınır; her seferinde değişen bir süsleme, yorum değil kararsızlık olarak duyulur ve cümlenin akışını bozar.
Derslerimizde tekrar bölümlerindeki süsleme kararları dönem bilgisiyle birlikte ele alınır.